"As viudas dos vivos e as viudas dos mortos", de Rosalía de Castro

sábado 24 febrero 2018

As viudas dos vivos e as viudas dos mortos

 

¡Pra a Habana!

 

I

Vendéronlle os bois,

vendéronlle as vacas,

o pote do caldo

i a manta da cama.

Véndéronlle o carro

i as leiras que tiña,

deixárono soio,

coa roupa vestida.

«María, eu son mozo,

pedir non me é dado,

eu vou polo mundo

pra ver de ganalo.

Galicia está probe,

i á Habana me vou...

¡Adios, adios, prendas

do meu corazón!»

 

II

Cando ninguén os mira,

vense rostros nubrados e sombrisos,

homes que erran cal sombras voltexantes

por veigas e campíos.

Un, enriba dun cómaro

séntase caviloso e pensativo;

outro, ó pé dun carballo, queda imóbil,

coa vista levantada hacia o infinito.

Algún, cabo da fonte recrinado,

parés que escoita atento o murmurío

da augua que cai, e eisala xordamente

tristísimos sospiros.

¡Van a deixa-la patria!...

Forzoso, mais supremo sacrificio.

A miseria está negra en torno deles,

¡ai!, ¡i adiante está o abismo!...

 

III

O mar castiga bravamente as penas,

e contra as bandas do vapor se rompen

as irritadas ondas

do cántabro salobre.

Chilan as gaviotas

¡alá lonxe!... ¡moi lonxe!,

na prácida ribeira solitaria

que convida ó descanso i ós amores.

De humanos seres a compauta linea

que brila ó sol adiántase e retórcese,

mais preto e lentamente as curvas sigue

do murallón antigo do Parrote.

O corazón apértase de angustia,

óiense risas, xuramentos se oien,

i as brasfemias se axuntan cos sospiros...

¿Onde van eses homes?

Dentro dun mes, no simiterio imenso

da Habana, ou nos seus bosques,

ide a ver que foi deles...

¡No eterno olvido para sempre dormen!...

¡Probes nais que os criaron,

i as que os agardan amorosas, probes!

 

IV

«¡Ánimo, compañeiros!

Toda a terra é dos homes.

Aquel que non veu nunca máis que a propria,

a iñorancia o consome.

¡Ánimo! ¡A quen se muda Dios o axuda!

¡E anque ora vamos de Galicia lonxe,

verés des que tornemos

o que medrano os robres!

Mañán é o día grande, ¡á mar amigos!

i Mañán, Dios nos acoche!»

¡No sembrante a alegría,

no corazón o esforzo,

i a campana harmoniosa da esperanza,

lonxe, tocando a morto!

 

V

Este vaise i aquel vaise,

e todos, todos se van,

Galicia, sin homes quedas

que te poidan traballar.

Tés, en cambio, orfos e orfas

e campos de soledad,

e nais que non teñen fillos

e fillos que non tén pais.

E tés corazóns que sufren

longas ausencias mortás,

viudas de vivos e mortos

que ninguén consolará.

 

 








www.facebook.com/huellasdemicha/
twitter.com/huellasdemicha
  






Enviar un comentario

nombre:
correo electrónico:
url:
Su comentario:

sintaxis html: deshabilitado